Kasia miała zaledwie 8 lat, gdy pewnego deszczowego wieczoru wracała do domu z babcią po zakupach. W drodze powrotnej ich samochód został uderzony przez inny pojazd, który wjechał na czerwonym świetle. Kasia straciła przytomność, a kiedy się obudziła, była otoczona przez ludzi w fartuchach, mundurach, nie mogąc zrozumieć, co się stało. Gdzie moja mama? Ciałko we krwi, zimne ściany… gdzie mój misiu, gdzie moje łóżeczko… Kolorowy świat stał się czarny i przerażający. Trauma. Tatuaż na całe życie.
Po wypadku Kasia wróciła do domu, ale jej świat stał się mroczny, inny, zbyt ciężki… Każdy dźwięk samochodu na ulicy przypominał jej o wypadku, a nocne koszmary były codziennością. Budziła się z krzykiem, trzęsąc się ze strachu. Dlaczego życie stało się takie trudne, zanim się zaczęło… Jej rodzice byli przerażeni tym, jak Kasia bardzo się zmieniła. Dziewczynka, która kiedyś była pełna energii i radości, stała się zamknięta w sobie, unikała zabaw na podwórku i odmawiała jazdy samochodem. Ciemna jaskinia.
Rodzina zauważyła, że Kasia potrzebuje pomocy, więc postanowili skonsultować się z terapeutą specjalizującym się w traumach dziecięcych. Pierwsza sesja była trudna – Kasia nie potrafiła mówić o swoich uczuciach i wspomnieniach. Uciekała od tematu wypadku. To był jej koszmar i jej ból. Nie chciała tego dotykać. Jednak z czasem, przy wsparciu terapeuty, zaczęła otwierać się na temat dramatu. Poleciały pierwsze, najcenniejsze łzy… niczym perły zaczęły rodzić nowe życie. Życie „Po”. Dziewczynka powoli uczyła się, jak nazywać swoje lęki i bóle. Stawało się uzdrowienie…
Terapeuta zaproponował różne techniki, takie jak rysowanie i pisanie dziennika, co pomogło Kasi wyrazić to, co czuła w sposób, który był dla niej bezpieczniejszy. Rysując swoje emocje, mogła zrozumieć, że to, co przeżywa, jest normalne, a terapia daje jej narzędzia do radzenia sobie z lękiem. Jestem normalna. Mam prawo cierpieć… jestem tylko dzieckiem. Nie muszę rozumieć…
Przełomowy moment nadszedł, gdy Kasia odwiedziła grupę wsparcia dla dzieci, które doświadczyły traumy. Spotkania z innymi dziećmi, które przeszły przez podobne sytuacje, dały jej poczucie, że nie jest sama. Zaczęła dzielić się swoją historią i słuchać innych, co stało się dla niej ogromnym wsparciem. Przyszły przyjaźnie i wspólne opowieści…
Z czasem Kasia zaczęła wychodzić ze swojej skorupy. Z pomocą rodziny i terapeuty nauczyła się technik relaksacyjnych, które pomagały jej w trudnych chwilach. Choć wciąż odczuwała lęk, zyskała narzędzia do radzenia sobie z nim.
W miarę upływu czasu Kasia zaczęła znowu cieszyć się życiem. Po wielu miesiącach pracy nad sobą, udało jej się ponownie wsiąść do samochodu. To była ogromna chwila – pierwsza przejażdżka z rodzicami, podczas której trzymała ich za ręce, czując, że nie jest sama. Wszyscy mieli łzy w oczach…
Historia Kasi pokazuje, jak ważne jest wsparcie w trudnych chwilach oraz jak można odnaleźć siłę do przezwyciężania traumy. Dzięki determinacji i miłości rodziny, Kasia nauczyła się, że można pokonać strach i znowu cieszyć się życiem, nawet po najciemniejszych momentach.
To opowieść o odwadze, wsparciu i procesie leczenia, która pokazuje, jak dzieci mogą radzić sobie z traumą i odnajdywać nadzieję w trudnych czasach. Bez wsparcia i mądrości rodziny dziecko nie poradzi sobie samo z dramatem, jakiego doświadczyło, ponieważ nie rozumie, co dzieje się z jego ciałem, uczuciami, psychiką.
Jeżeli masz w rodzinie lub otoczeniu osobę po wypadku, w kryzysie, w traumie – przyprowadź ją po pomoc.
Nie jesteś sam
